H I S T O R I A G L O B A L N E J G R U P Y F I N A N S O W E J

Podczas I wojny światowej poprzednicy BNP Paribas we Francji wraz z innym instytu- cjami finansowymi mobilizowały zwykłych obywateli do przeznaczenia oszczędności na potrzeby wojenne. Wielu pracowników banku poświęciło także życie w służbie swojemu krajowi. Przy końcu wojny frank francuski stracił znaczną część swojej wartości i ten czynnik wraz z nowymi granicami wytyczonymi w Europie niekorzystnie wpłynął na pozycję Paryża jako międzynarodowego centrum finansowego. Oznaczało to konieczność znalezienia nowych źródeł wzrostu.

Okres międzywojenny: zbieranie sił

W 1913 r. Comptoir d Escompte de Mulhouse, który do 1918 r. znajdował się na tery- torium Niemiec, utworzył francuską spółkę zależną Banque Nationale de Crédit (BNC), która dzięki samodzielnemu rozwojowi w 1930 r. przejęła swoją spółkę dominującą. Ta odważna i dynamiczna instytucja zbudowała sieć oddziałów w drodze zakupu szeregu lokalnych francuskich banków. W 1922 r. połączyła się z międzynarodowym bankiem handlowym Banque Française pour le Commerce et l Industrie. To pozwoliło bankowi na rozszerzenie obszaru bankowości przedsiębiorstw, niemniej zaangażował się on zbyt mocno w niektórych klientów i zakończył działalność wraz z recesją lat 30. XX w.

Bank ten został ponownie powołany w 1932 r. pod nazwą Banque Nationale pour le Commerce et l Industrie (BNCI). Kierowany był przez utalentowanego Alfreda Pose, który został powołany na stanowisko Dyrektora Zarządzającego w wieku zaledwie 33 lat. Bank był znany z dynamicznego podejścia do sprzedaży i innowacyjnego sposobu przetwa- rzania transakcji, opartego na koncepcji back office specjalistycznych centrów ope- racyjnych utworzonych w 1934 r. W tym czasie bank Paribas, kierowany przez Dyrektora Zarządzającego Horace a Finaly, odnowił partnerską współpracę banku z przemysłem, zwłaszcza naftowym, wzmacniając jednocześnie swą obecność w Europie Środkowej, gdzie reprezentował interesy Francji.

1945 1966: okres modernizacji

Po gwałtownym ograniczeniu skali działalności podczas II wojny światowej, gdy sieci zagranicznych oddziałów bankowych zostały odcięte od paryskich central, prekursorzy Grupy zaczęli pracować nad odbudową swej działalności. W 1945 r. przyjęta została ustawa bankowa oddzielająca banki handlowe i inwestycyjne od banków komercyjnych, a rząd znacjonalizował cztery największe instytucje finansowe, by pomogły w odbudowie poten- cjału ekonomicznego kraju. Znacjonalizowano zarówno CNEP, jak i BNCI, które wybrały status banków depozytowych. CNEP podążało ścieżką ostrożnego rozwoju, podczas gdy BNCI budujący od momentu zakończenia wojny szeroką sieć międzynarodową znów dowodził swego konkurencyjnego i innowacyjnego charakteru, m.in. emitując pierwszą radiową reklamę banku w 1954 r. Oferował klientom nowe produkty, takie jak pożyczki osobiste (1959) czy SICAV, czyli jednostki otwartych funduszy inwestycyjnych (1963).

25