W OKRESIE MIĘDZYWOJENNYM

ności takiego projektu, dla którego przeszkodami były niestabilność obiegu walutowego 6 oraz trudność w rekrutacji personelu znającego język i miejscowe praktyki bankowe.

Projekt utworzenia belgijsko-polskiej instytucji bankowej poddano analizie, jednak bez ciągu dalszego. BBE w dalszym ciągu śledził inicjatywy podejmowane w Polsce przez banki francuskie, angielskie i amerykańskie. Bank nadal niepokoiła też możliwość powrotu wielkich firm niemieckich, które przed wojną obsługiwały znaczną część finansowania wymiany importowo-eksportowej Polski.

Przed 1914 r. bank Wiener Bankverein (WBV) prowadził osiem oddziałów znajdujących się na terenach, które należały do Austrii od pierwszego rozbioru Polski w 1772 r. do I pierwszej wojny światowej: w Małopolsce, dorzeczu Wisły i na Podolu. Biura w Krakowie (który wtedy miał 280 000 mieszkańców) i Lwowie (250 000 mieszkańców) zatrudniały odpowiednio 180 i 80 pracowników. Oddziały w Tarnowie, Bielsku-Białej i Cieszynie pod- legały biuru krakowskiemu i zatrudniały od 15 do 20 pracowników. Oddziały w Przemyślu, Drohobyczu (obecnie na Ukrainie) i Stanisławowie (obecnie Iwano-Frankiwsk na Ukrainie) zatrudniały od 10 do 15 pracowników i podlegały biuru we Lwowie. Jak widać, oddziały te znajdowały się wyłącznie na południu Polski i głównie w Galicji (teren należący dziś częściowo do Ukrainy i częściowo do Polski). Osiem oddziałów WBV miało łącznie aktywa szacowane na 400 mln marek polskich w wartościach z 1920 r.

Podczas kontaktów z bankiem BBE bankierzy austriaccy z optymizmem przewidywali przy- szły rozwój gospodarki w Polsce. Dyrektor WBV Oskar Pollak wierzył w przyszłość pań- stwa pomimo chaotycznej sytuacji, w jakiej Polska się znalazła na początku lat 20. XX w., ponieważ kraj posiadał zasoby. Przyłączenie do Polski dużej części Śląska było ważnym czynnikiem dla przyszłości kraju. Zachodnia Galicja (z Krakowem jako jej głównym ośrod- kiem) była regionem przemysłowym, gdzie znajdowało się m.in. wiele kopalń, rozwinięty przemysł metalurgiczny, przędzalnie. Mniej uprzemysłowiona wschodnia Galicja (ze Lwowem jako jej głównym ośrodkiem) miała ze swojej strony bogate złoża ropy naftowej, duże cukrownie oraz bogate i rozległe lasy. Rolnictwo wszędzie rozwijało się dobrze, ale wschodnia Galicja dysponowała szczególnie urodzajną glebą.

W listopadzie 1920 r. analizowano z udziałem BBE projekt fuzji polskich oddziałów WBV i Banku Zachodniego w Warszawie, jednak ten projekt współpracy zarzucono. Zamiast fuzji Banku Zachodniego z oddziałami WBV zaczęto następnie rozważać utworzenie nowego banku prawa polskiego, niezależnego od innych polskich banków, nazwanego Powszechnym Bankiem Związkowym w Polsce (lub Société Générale de Banque en Pologne, SGBP). Mini- ster wyraził gotowość udzielenia temu bankowi licencji pod kilkoma warunkami: 1) zarezerwowania własności znaczącej części kapitału banku dla Polaków, 2) powierzenia większości miejsc w zarządzie Polakom, 3) przeznaczenia części kapitału na objęcie polskich państwowych instrumentów dłużnych, 4) utworzenia, najszybciej jak to będzie możliwe, placówki w Warszawie.

6. AGR II, BBE, n° 81-82, notatka kawalera de Wouters z 7 października 1919 r.

57